Χριστιανικός Ορθόδοξος Φιλανθρωπικός Σύλλογος Φίλων
Ιερού Ησυχαστηρίου Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου ο Άγιος Γρηγόριος Ο Παλαμάς
Καλάθι αγορών : 0 | 0,00

Ευεργετινός Τόμος Α΄

Κωδικός: PERIVOLI-012


Έχετε 0 προϊόντα στο καλάθι
Ποσότητα:

ΕΥΕΡΓΕΤΙΝΟΣ

Λόγοι και διδασκαλίες Αγίων Πατέρων

Α'

Σε κάθε εποχή ο λόγος του Ευαγγελίου σπέρνεται απο τον Κύριο στις καρδιές των ανθρώπων. Σε όσες βρίσκει καλή γη, καρποφορεί πλούσια· και αυτό θα συνεχίζεται μέχρι τη συντέλεια, όταν ο επουράνιος Γεωργός θα κάνει τον θερισμό.

Πέρα από τις αρετές και την αγιότητα, ο λόγος του Ευαγγελίου καρποφορεί επίσης και λόγο, ξεχείλισμα του φωτισμένου νου και της αγιασμένης καρδιάς οσίων Πατέρων και διδασκάλων. Ο θησαυρός αυτός του πατερικού λόγου συσσωρεύεται αιώνες τώρα, ξεπερνώντας τα χρονικά και τοπικά όρια, και έχει αποταμιευθεί στα "πατερικά" βιβλία: στα συγγράμματα των Πατέρων, στους βίους των Αγίων και των Μαρτύρων, στις διηγήσεις και τα αποφθέγματα των Οσίων της ερήμου -στα παραδοσιακά, δηλαδή, αναγνώσματα των ορθοδόξων ανά τους αιώνες.

Από αυτή την τεράστια κληρονομιά σταχυολογήθηκε από τον μοναχό Παύλο (+ 1054) η συλλογή που έγινε γνωστή με το όνομα Ευεργετινός.

Διαβάστε τον Πρόλογο και Περιεχόμενα του βιβλίου στις καρτέλες παρακάτω.


Δεμένο
Διαστάσεις: 17,5Χ24,5
Σελίδες: 499
Γλώσσα: Καθομιλουμένη
ISBN: 960-7407-28-8




Σε κάθε εποχή ο λόγος του Ευαγγελίου σπέρνεται απο τον Κύριο στις καρδιές των ανθρώπων. Σε όσες βρίσκει καλή γη, καρποφορεί πλούσια· και αυτό θα συνεχίζεται μέχρι τη συντέλεια, όταν ο επουράνιος Γεωργός θα κάνει τον θερισμό.

Πέρα από τις αρετές και την αγιότητα, ο λόγος του Ευαγγελίου καρποφορεί επίσης και λόγο, ξεχείλισμα του φωτισμένου νου και της αγιασμένης καρδιάς οσίων Πατέρων και διδασκάλων. Ο θησαυρός αυτός του πατερικού λόγου συσσωρεύεται αιώνες τώρα, ξεπερνώντας τα χρονικά και τοπικά όρια, και έχει αποταμιευθεί στα "πατερικά" βιβλία: στα συγγράμματα των Πατέρων, στους βίους των Αγίων και των Μαρτύρων, στις διηγήσεις και τα αποφθέγματα των Οσίων της ερήμου -στα παραδοσιακά, δηλαδή, αναγνώσματα των ορθοδόξων ανά τους αιώνες.

Από αυτή την τεράστια κληρονομιά σταχυολογήθηκε από τον μοναχό Παύλο (+ 1054) η συλλογή που έγινε γνωστή με το όνομα Ευεργετινός.

Ο Παύλος, εύπορος και μορφωμένος Κωνσταντινουπολίτης, ακολούθησε τη μοναχική ζωή. Αποσύρθηκε σε ένα κτήμα του έξω από την Πόλη, το οποίο μετέτρεψε σε ασκητήριο και το αφιέρωσε στην υπεραγία Θεοτόκο την "Ευεργέτιδα". Αυτό εξελίχθηκε στη μεγαλόπρεπη μονή της Ευεργέτιδος που διατηρήθηκε ως την Άλωση, και ο ιδρυτής, ο μακάριος Παύλος, επονομάστηκε Ευεργετινός.

Για την ωφέλεια τη δική του και των συνασκητών του ο Παύλος σκέφτηκε να συντάξει μιαν αντιπροσωπευτική ανθολογία πνευματικών κειμένων, με έμφαση στην πρακτική διδαχή και στο ενάρετο παράδειγμα. Συγκέντρωσε λοιπόν διαλεχτά αποσπάσματα από τα πατερικά βιβλία: το Γεροντικό στην εκτεταμένη του μορφή, το Λαυσαϊκό του Παλλαδίου, τους βίους των Αγίων (Ευθυμίου, Παχωμίου, Θεοδοσίου, Σάββα, Ιωάννου του ελεήμονος, Θεοδώρας, Συγκλητικής κ.ά.), τα έργα των Πατέρων (Εφραίμ και Ισαάκ των Σύρων, Βαρσανουφίου, Γρηγορίου του Διαλόγου, Διαδόχου, Ησαΐα, Μαξίμου, Μάρκου κ.ά.). Δεν περιορίστηκε όμως σε απλή συλλογή, αλλά τα ταξινόμησε θεματικά σε διακόσιες "υποθέσεις" (=θέματα, κεφάλαια) και τα χώρισε σε τέσσερα βιβλία, από πενήντα υποθέσεις το καθένα.

Η εργασία του αποδείχτηκε εξαιρετικά πετυχημένη, και το βιβλίο κυκλοφόρησε και πέρα από το μοναστήρι του και αγαπήθηκε πολύ, καθώς η ποικιλία των θεμάτων και η χάρη των περιεχομένων του το έκαναν εξαιρετικά ευχάριστο ανάγνωσμα. Είχε τον μακροσκελή τίτλο: "Συναγωγή των θεοφθόγγων ρημάτων και διδασκαλιών των θεοφόρων και αγίων Πατέρων, από πάσης Γραφής θεοπνεύστου συναθροισθείσα, οικείως τε και προσφόρως εκτεθείσα παρά Παύλου του οσιωτάτου μοναχού και κτήτορος Μονής της Υπεραγίας Θεοτόκου της Ευεργέτιδος και Ευεργετινού καλουμένου", έγινε όμως γνωστό με το όνομα Ευεργετινός, από την επωνυμία του ευλαβούς συντάκτη του.

Όσα περιέχονται στον Ευεργετινό αναφέρονται βέβαια στους μοναχούς και στη μοναχική ζωή, ωστόσο ενδιαφέρουν και ωφελούν όλους τους χριστιανούς, αφού το πνεύμα τους ουσιαστικά είναι το πνεύμα του Ευαγγελίου. Και στις σελίδες του καθένας, μοναχός ή λαϊκός, βρίσκει ό,τι χρειάζεται: καθοδήγηση στην πνευματική ζωή, τόνωση στον αγώνα, παρακίνηση σε μετάνοια, ορθόδοξη γνώση, κατάνυξη.

Η μεγάλη αυτή αξία και ωφέλεια του Ευεργετινού, η οποία διαπιστώνεται από κάθε αναγνώστη του εδώ και χίλια χρόνια, εκφράστηκε επιγραμματικά από τον γέροντα Παΐσιο: "Ο Ευεργετινός είναι ευεργεσία μεγάλη, γιατί μπορούμε να γνωρίσουμε όλο το πνεύμα των Αγίων Πατέρων. Βοηθάει, γιατί περιγράφει τους αγώνες των Πατέρων για όλα τα πάθη με τη σειρά, και η ψυχή γνωρίζει πώς εκείνοι δούλεψαν και βοηθιέται" 1.

Για περισσότερο από επτά αιώνες ο Ευεργετινός κυκλοφορούσε μόνο σε χειρόγραφη μορφή και ήταν σπάνιος. Το 1783 έγινε η πρώτη έντυπη έκδοση στη Βενετία2 από χειρόγραφο της Μονής Κουτλουμουσίου, με επιμέλεια του αγίου Νικοδήμου του Αγιορείτη, ο οποίος έγραψε και το βαθυστόχαστο Προοίμιο.

Το έργο επανεκδόθηκε το 1861 στην Κωνσταντινούπολη, και το 1900 και 1901 στην Αθήνα. Το 1957 ο μοναχός Βίκτωρ Ματθαίου άρχισε τη δική του έκδοση, την οποία χαρακτήρισε "πέμπτη", και σε αυτή εφοδίασε το κείμενο με άφθονες ερμηνευτικές σημειώσεις στο περιθώριο. Το 1980 ο διάδοχός του ιερομόναχος Ματθαίος Λαγγής προχώρησε σε νέα έκδοση, την "έκτη", στην οποία το πρωτότυπο κείμενο συνοδεύεται από ελεύθερη μετάφραση σε απλή καθαρεύουσα. Στη μορφή αυτή το έργο κυκλοφορεί μέχρι σήμερα σε τέσσερις τόμους.

Στην παρούσα έκδοση ο Ευεργετινός προσφέρεται μεταφρασμένος στα νέα ελληνικά, ώστε να είναι προσιτός σε όλους, και θα ολοκληρωθεί σε τέσσερις τόμους, σύμφωνα με τη διαίρεσή του σε τέσσερα "βιβλία". Η μετάφραση έγινε με βάση την πρώτη έκδοση του 1783. Αυτή η έκδοση εννοείται όταν στις σημειώσεις παραπέμπουμε στο κείμενο.

Σε σύγκριση με την έκδοση του 1783, η έκδοση του μοναχού Βίκτωρος έχει ορισμένα λάθη, συνήθως λόγω "ομοιοτελεύτου", κατά την έκφραση των φιλολόγων. Τα λάθη αυτά δεν ενδιαφέρουν εδώ και γι' αυτό δεν αναφέρονται.

Υπάρχουν ωστόσο περιπτώσεις, όπου και η πρώτη έκδοση έχει κάποιο πρόβλημα. Όταν αυτό δημιουργεί ασάφεια η αλλοίωση του νοήματος, διορθώνεται με βάση το κείμενο άλλων εκδόσεων3. Σε ελάχιστες περιπτώσεις η διόρθωση δεν στηρίζεται σε άλλη έκδοση, η ανάγκη της όμως είναι προφανής. Κάθε φορά η σχετική διόρθωση αναφέρεται σε σημείωση, όπου η συμπλήρωση κενών του κειμένου υποδηλώνεται με τη χρήση <> και ο εξοβελισμός των περιττών με [ ].

Καταβλήθηκε προσπάθεια ώστε η μετάφραση να είναι πιστή στο κείμενο αλλά και ρέουσα. Η βοήθεια προς τον αναγνώστη παρέμεινε διακριτική, με σχόλια μόνο όπου αυτά κρίθηκαν απαραίτητα, αφού το κείμενο έχει τόσα να πει από μόνο του, και συχνά ένα δύσκολο σημείο διασαφηνίζεται ή συμπληρώνεται από κάποιο άλλο.

Υπάρχουν ωστόσο λέξεις που χρησιμοποιούνται μόνο στη μοναχική γλώσσα ή έχουν σε αυτή άλλη σημασία. Αυτές σημειώνονται με αστερίσκο και εξηγούνται σε ένα μικρό γλωσσάρι στο τέλος. Από τη σήμανση με αστερίσκο εξαιρέθηκε, λόγω της μεγάλης της συχνότητας, η λέξη αββάς, που σημαίνει γέροντας, ηγούμενος. Ας σημειωθέι επίσης ότι η λέξη αδελφός εδώ σημαίνει σχεδόν πάντα τον μοναχό, και η λέξη εχθρός τον διάβολο.

Στη διάρκεια της ετοιμασίας του παρόντος τόμου ήταν ανεκτίμητη η βοήθεια του φιλάδελφου κ. Παναγιώτη Σωτηρούδη, αναπληρωτή καθηγητή του Τμήματος Φιλολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ο οποίος πρόθυμα διάβασε με προσοχή τη μετάφραση και τις σημειώσεις και πρότεινε εύστοχες διορθώσεις και βελτιώσεις. Του εκφράζουμε και εδώ την ευγνωμοσύνη μας.

Παραδίδοντας στην κυκλοφορία τον πρώτο τόμο του Ευεργετινού, νιώθουμε την ανάγκη να δοξάσουμε τον πανάγαθο Θεό που μας αξιώνει, μετά την έκδοση της Φιλοκαλίας και των Έργων του οσίου Εφραίμ του Σύρου, να προχωρήσουμε σε ένα άλλο μείζον έργο της πνευματικής μας παράδοσης. Από την πλευρά μας αισθανόμαστε πως κάναμε ό,τι μπορούσαμε· κάθε ανθρώπινο όμως έργο αναπόφευκτα έχει ατέλειες, και γι' αυτές ζητούμε την επιείκεια και την καλόπιστη κριτική των αναγνωστών. Και πιστεύουμε ότι ο Κύριός μας θα ανταμείψει τον καλοπροαίρετο αναγνώστη του Ευεργετινού -όπως και κάθε άλλου πατερικού βιβλίου- με πλούσια πνευματική καρποφορία.

Το Περιβόλι της Παναγίας


 

 

___________________________

1. Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι. Β'. Πνευματική αφύπνιση. Έκδοση Ι. Ησυχ. "Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος", Σουρωτή Θεσσαλονίκης 1999, σ. 101.

2. Βλ. σ. 4.

3. Τις εκδόσεις αυτές βλ. στη σ. 12.

Συντομογραφίες 12
Πρόλογος 13
Προοίμιο 17
ΥΠΟΘΕΣΗ Α' (1): Ποτέ δεν πρέπει να απελπισεί κανείς, ακόμη και αν αμάρτησε πολύ, αλλά με τη μετάνοια
να ελπίσει για τη σωτηρία του.
25
ΥΠΟΘΕΣΗ Β' (2): Πρέπει να κάνουμε το καλό στην ώρα του και να μην το αναβάλουμε για το μέλλον.
Μετά τον θάνατο δεν υπάρχει διόρθωση.

49
ΥΠΟΘΕΣΗ Γ' (3): Πώς πρέπει να μετανοούμε.
51
ΥΠΟΘΕΣΗ Δ' (4): Στους αδύναμους ταιριάζει να οδηγούνται σιγά σιγά στα έργα της μετάνοιας.
56
ΥΠΟΘΕΣΗ Ε' (5): Πρέπει να θυμόμαστε αδιάκοπα τον θάνατο και τη μέλλουσα κρίση· γιατί όσοι δεν τα
περιμένουν και δεν τα συλλογίζονται αυτά συνεχώς, εύκολα
κυριεύονται από τα πάθη.

58
ΥΠΟΘΕΣΗ ΣΤ' (6): Είναι ασύλληπτη η ευφροσύνη στον ουρανό και η δόξα που περιμένειτους αγίους,
γι' αυτό και πρέπει να την ποθούμε ολόψυχα. Τίποτε από όσα υπάρχουν ή γίνονται από εμάς
δεν είναι αντάξιό της.

68
ΥΠΟΘΕΣΗ Ζ' (7): Συχνά οι ψυχές των ενάρετων την ώρα του θανάτου ενθαρρύνονται από κάποια θεϊκή
επισκίαση και έπειτα χωρίζονται από το σώμα.

73
ΥΠΟΘΕΣΗ Η' (8): Όταν κάποιοι πεθαίνουν και πάλι επιστρέφουν στη ζωή, αυτό γίνεται σύμφωνα με το
σχέδιο του Θεού. Επίσης, συχνά οι αμαρτωλοί, πριν ακόμη ξεψυχήσουν, βλέπουν τα βασανιστήρια του
άδη και τους δαίμονες και τρέμουν, και έτσι χωρίζονται από το σώμα.

84
ΥΠΟΘΕΣΗ Θ' (9): Διηγήσεις σχετικές με το πού πάνε οι ψυχές όσων πεθαίνουν και πώς είναι μετά τον
χωρισμό από το σώμα.

94
ΥΠΟΘΕΣΗ Ι' (10): Η ψυχή μετά την έξοδό της από το σώμα περνά από φοβερή εξέταση στον αέρα,
καθώς τη συναντούν τα πονηρά πνεύματα και εμποδίζουν την άνοδό της.

103
ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΑ' (11): Μετά τον θάνατο οι όμοιοι μεταξύ τους άνθρωποι κατατάσσονται μαζί.
109
ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΒ' (12): Οι γονείς που αγαπούν τον Θεό πρέπει να χαίρονται και να τον ευχαριστούν για τις
δοκιμασίες, τις οποίες υποφέρουν τα παιδιά τους για χάρη του Κυρίου· πρέπει επίσης να παρακινούν
τα παιδιά τους στους αγώνες και στους κινδύνους για την αρετή.

113
ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΓ' (13): Όποιος απαρνείται τον κόσμο, πρέπει να γίνει ξένος. Τι σημαίνει αυτή η ξενιτεία
και ποια είναι η ωφέλειά της. Ποιοι τόποι είναι κατάλληλοι για την άσκηση.
124
ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΔ' (14): Πώς έρχονται αρχικά στον άνθρωπο ο φόβος του Θεού και η αγάπη και ως πού
πρέπει να φτάσουν.
134
ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΕ' (15): Σε αυτούς που απαρνήθηκαν τον κόσμο είναι απαραίτητο να μη συναναστρέφονται
τους συγγενείς τους και να μην έχουν σε αυτούς κάποια αδυναμία.
135
ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΣΤ' (16): Πρέπει να αγαπούμε τους συγγενείς εξίσου με τους άλλους αδελφούς, αν και αυτοί
ακολουθούν τον ίδιο τρόπο ζωής· αν όμως ακολουθούν τον αντίθετο, να τους αποφεύγουμε ως επιβλαβείς.
145
ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΖ' (17): Όποιος απαρνείται τον κόσμο, πρέπει να απογυμνωθεί από όλα. Πώς πρέπει να
τακτοποιεί τα υπάρχοντά του. Μέσα στο κοινόβιο η ατομική ιδιοκτησία είναι φανερή καταστροφή.
148
ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΗ' (18): Όποιος θέλει να σωθεί, πρέπει να επιδιώκει τη συναναστροφή με τους ενάρετους,
γιατί είναι πολύ ωφέλιμη, και να τους ρωτά με έντονη επιθυμία και φλογερό πόθο, για να μαθαίνει από
αυτούς όσα συντελούν στη σωτηρία.
152
ΥΠΟΘΕΣΗ ΙΘ' (19): Η υπακοή είναι απαραίτητη. Επίσης, ποια είναι η ωφέλεια από αυτήν και πώς την
κατορθώνει κανείς.
159
ΥΠΟΘΕΣΗ Κ' (20): Δεν πρέπει κανείς να έχει για κάτι εμπιστοσύνη στον εαυτό του, αλλά σε όλα να
συμβουλεύεται τους πατέρες και να εξομολογείται καθαρά σε αυτούς τα κρυφά της καρδιάς του,
χωρίς να κρύβει τίποτε.
167

ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΑ' (21): Πρέπει να αναφέρουμε τους λογισμούς μας στους πατέρες που έχουν
διάκριση και όχι να τους εμπιστευόμαστε στους τυχόντες. Πώς πρέπει να εξομολογούμαστε
και να ρωτούμε, και με ποια πίστη να δεχόμαστε τις απαντήσεις των πατέρων. Πρέπει επίσης
να βοηθούμε και εμείς στο έργο τους.

185
ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΒ' (22): Πρέπει να αποφεύγουμε τη συναναστροφή των απρόσεκτων ανθρώπων
και τους θορύβους. Σε όποιον θέλει να σωθεί, είναι αναγκαία η αποξένωση από τους κοσμικούς.
204
ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΓ' (23): Πρέπει να απομακρυνόμαστε από όλους όσοι μας βλάπτουν, ακόμη και αν
μας είναι αγαπητοί ή πολύ απαραίτητοι.
217
ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΔ' (24): Αυτός που απαρνήθηκε τον κόσμο πρέπει να μην μπλέκεται διόλου σε βιοτικές
υποθέσεις, ακόμη και αν φαίνονται κάπως δικαιολογημένες, αλλά να τις αφήνει και αυτές στη
θεία πρόνοια.
221
ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΕ' (25): Η κακία είναι εύκολη και τη διαλέγουν πολλοί, και μάλιστα σήμερα. Η αρετή
θέλει κόπο και λίγοι την ακολουθούν, αυτούς όμως πρέπει να μιμούμαστε και να μην κοιτούμε
τους πολλούς.
230
ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΣΤ' (26): Αυτοί που προσέρχονται στη μοναχική ζωή πρέπει να γίνονται δεκτοί μετά
από πολλή δοκιμασία. Γιατί όσοι έγιναν δεκτοί μετά από δοκιμασία, τις πιο πολλές φορές γίνονται
εξαίρετοι μοναχοί. Ποιες εντολές πρέπει να δίνονται σε αυτούς.
238
ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΖ' (27): Οι απαρνήσεις του κόσμου που οφείλονται σε διάφορες περιστάσεις δεν πρέπει
να απορρίπτονται ολωσδιόλου. Τον καθένα που προσέρχεται στο κοινόβιο και παρακαλεί θερμά
να μείνει μαζί με τους αδελφούς, δεν πρέπει αμέσως να τον διώχνουν οριστικά, πριν εξετάσουν
καλά τα σχετικά με αυτόν, αλλά να τον αποθαρρύνουν κάπως και να τον δοκιμάζουν σύμφωνα με
όσα γράφηκαν προηγουμένως. Αν όμως αυτός μένει σταθερός στον σκοπό του και μετά τη δοκιμασία,
να τον δέχονται, εκτός αν συμβαίνει κάτι άλλο που απαγορεύεται από τους θείους νόμους.
257
ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΗ' (28): Από πού πρέπει κανείς να αρχίζει την άσκηση. Όσοι την αρχίζουν, χρειάζονται
υπομονή και βία στον εαυτό τους, επειδή η αρετή στην αρχή φαίνεται δύσκολη, εξαιτίας των παθών
και των προηγούμενων αμαρτιών, ύστερα όμως διαπιστώνεται πως είναι πολύ εύκολη. Η αποφασιστική
αρχή ωφελεί πάρα πολύ. Είναι αδύνατο να ακολουθήσει τον Χριστό ή να κατορθώσει κάποια αρετή
εκείνος που δεν θα προετοιμάσει τον εαυτό του για θάνατο.
263
ΥΠΟΘΕΣΗ ΚΘ' (29): Αυτόν που αγωνίζεται με δύναμη, οι δαίμονες τον αντιμάχονται, ενώ αδιαφορούν
για τους αμελείς, γιατί τους έχουν στο χέρι τους. Όσοι θέλουν το καλό, βρίσκουν βοηθό τους τον Θεό,
ο οποίος και επιτρέπει τους πολέμους για το συμφέρον τους.
274
ΥΠΟΘΕΣΗ Λ' (30): Δεν πρέπει για όλα μας τα σφάλματα να κατηγορούμε τους δαίμονες, αλλά τον εαυτό
μας· γιατί αυτούς που προσέχουν, ούτε οι δαίμονες μπορούν να τους βλάψουν, καθώς είναι μεγάλη η
βοήθεια που στέλνει ο Θεός. Επίσης, ο Θεός επιτρέπει τους πολέμους ανάλογα με τη δύναμη των
ανθρώπων.
285
ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΑ' (31): Αυτός που ήρθε στην ασκητική ζωή πρέπει να γυμνάζεται αρκετά στις αρετές και
έπειτα να ντύνεται με τα μοναχικά. Το μοναχικό σχήμα είναι ιερό, ψυχωφελές και σωτήριο.
291
ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΒ' (32): Ο πιστός πρέπει να έχει ζωή τέτοια που να ταιριάζει στο σχήμα του· γιατί αυτός που
δεν ζει σύμφωνα με το σχήμα του, δεν είναι πιστός. Τα θεάρεστα γηρατιά δεν χαρακτηρίζονται από τον
χρόνο, αλλά και από τον τρόπο ζωής.
297
ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΓ' (33): Ο πιστός πρέπει να δέχεται πρόθυμα όσα προέρχονται από τον πνευματικό του
πατέρα, γιατί είναι συμφέροντα, ακόμη και αν προξενούν λύπη ή πόνο. Γιατί ανάλογα με τον σκοπό του
και τις θλίψεις του ο Θεός του δίνει το έλεός του.
314
ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΔ' (34): Πρέπει να υπακούμε μέχρι θανάτου σε αυτούς που μας καθοδηγούν στο όνομα του
Κυρίου, και να τους αγαπούμε και να τους σεβόμαστε.
329
ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΕ' (35): Πρέπει να υποτασσόμαστε με απλότητα σε αυτούς που μας καθοδηγούν στο όνομα
του Κυρίου, και να δεχόμαστε τις αποφάσεις τους πιστεύοντας ότι προέρχονται από τον Θεό, χωρίς να
τις αμφισβητούμε και χωρίς να τις εξετάζουμε ή να τις διορθώνουμε, ακόμη και αν για την ώρα
φαίνονται ίσως ότι δεν μας συμφέρουν.
335
ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΣΤ' (36): Ποια είναι η τιμωρία της ανυπακοής και του γογγυσμού προς τους πνευματικόυς
δασκάλους. Ο χριστιανός καθόλου δεν πρέπει να αντιλέγει ή να δικαιολογείται, αλλά σε κάθε περίπτωση
να αντιστέκεται στο δικό του θέλημα και να αγαπά τον έλεγχο και όχι να τον μισεί.
344
ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΖ' (37): Δεν πρέπει να κατακρίνουμε αυτόν που μας διδάσκει, ακόμη και αν τυχόν κάνει κάποια
πράγματα αντίθετα σε όσα διδάσκει. Γιατί πολλοί μαθητές, που εμπιστεύτηκαν τον εαυτό τους σε αυτούς
για χάρη του Κυρίου, και οι ίδιοι σώθηκαν, και πολλές φορές και στους δασκάλους τους έγιναν αίτιοι
σωτηρίας.
347
ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΗ' (38): Αυτούς που προσέχουν τον εαυτό τους και αποβλέπουν στην πρόνοια του Θεού, συχνά
η θεία χάρη τους διδάσκει τα πρέποντα με  ανθρώπους απλοϊκούς και αμαθείς. Οι ταπεινόφρονες
καταδέχονται να διδάσκονται και από τους τυχόντες.
352
ΥΠΟΘΕΣΗ ΛΘ' (39): Ο πιστός δεν πρέπει να έχει θάρρος στον εαυτό του, αλλά να πιστεύει ότι μέσω του
πνευματικού του πατέρα σώζεται και δυναμώνεται για κάθε κάλο, και να ζητά τις ευχές του, γιατί έχουν
μεγάλη δύναμη.
358
ΥΠΟΘΕΣΗ Μ' (40): Δεν πρέπει κανείς να αλλάζει εύκολα τόπο ή να φύγει από το μοναστήρι όπου
υποσχέθηκε στον Θεό να τελειώσει τη ζωή του. Οι πατέρες δεν απομακρύνονταν εύκολα ούτε απο το κελλί
τους, μέσα στο οποίο και βρήκαν πολύ μεγάλη ωφέλεια.
369
ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΑ' (41): Είναι επικίνδυνο για τους αγύμναστους να μένουν μόνοι τους.
396
ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΒ' (42): Δεν πρέπει να αντιλέγουμε πεισματικά ούτε και για εκείνα που φαίνονται καλά, αλλά
για τον Θεό να υποτασσόμαστε στον συνάνθρωπο σε όλα.
409
ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΓ' (43): Όλα όσα γίνονται, από τη δικαιοσύνη του Θεού γίνονται. Γι' αυτό πρέπει ο πιστός να
ακολουθεί πάντοτε τη θεία πρόνοια και να μη ζητά το δικό του θέλημα, αλλά του Θεού. Εκείνος που όλα
έτσι τα κάνει ή τα δέχεται, έχει ανάπαυση.
418
ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΔ' (44): Η ταπεινοφροσύνη είναι εντελώς ανίκητη από τους δαίμονες. Πώς γεννιέται η
ταπεινοφροσύνη και ποια είναι η δύναμή της. Περισσότερο από όλες τις αρετές, η ταπείνωση και μόνη της
σώζει σύντομα τον άνθρωπο.
421
ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΕ' (45): Το χαρακτηριστικό γνώρισμα του ταπεινού είναι το να κατηγορεί και να εξευτελίζει τον
εαυτό του και να θεωρεί ένα τίποτε τα καλά που κάνει, όσο πολλά και σπουδαία και αν είναι. Ποιες είναι οι
ιδιότητες της ταπεινοφροσύνης και ποιοι οι καρποί της.
429
ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΣΤ' (46): Ποιο είναι το κέρδος από το να κατηγορούμε τον εαυτό μας.
455
ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΖ' (47): Δεν πρέπει να ζητούμε τιμές ή να θέλουμε πρωτεία. Γιατί αυτά που είναι πολύτιμα για
τους ανθρώπους, για τον Θεό είναι σιχαμερά.
458
ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΗ' (48): Η ταπεινολογία, όταν γίνεται παράκαιρα και πέρα από το μέτρο, δεν είναι ωφέλιμη,
αλλά βλαβερή. Ποια πρέπει να είναι η στάση μας προς εκείνους που μας επαινούν. Αυτόν που προσέχει, οι
έπαινοι δεν τον βλάπτουν καθόλου.

461
ΥΠΟΘΕΣΗ ΜΘ' (49): Πώς και πόσο πρέπει να χρησιμοποιούμε τα ενδύματα του σώματος και τι λογής να είνα
αυτά. Πώς οι πατέρες, ακόμη και στα ενδύματα, αγαπούσαν την ευτέλεια, την οποία και ο πιστός πρέπει
πάντοτε να προτιμά.

463
ΥΠΟΘΕΣΗ Ν' (50): Δεν πρέπει να κάνουμε τίποτε για ευχαρίστηση ή από κάποια αδυναμία.
467
Γλωσσάρι 469
Ευρετήριο ονομάτων 471
Ευρετήριο εννοιών 476
Ευρετήριο αγιογραφικών χωρίων 494
Χάρτης 499





Login-iconLogin
active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης