Χριστιανικός Ορθόδοξος Φιλανθρωπικός Σύλλογος Φίλων
Ιερού Ησυχαστηρίου Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου ο Άγιος Γρηγόριος Ο Παλαμάς
Καλάθι αγορών : 0 | 0,00

Λαυσαϊκόν

Κωδικός: RIG-008


Έχετε 0 προϊόντα στο καλάθι
Ποσότητα:

Επισκόπου Ηρακλείδου

Λαυσαϊκόν

Απόδοσις εις απλήν γλώσσαν της περιφήμου συλλογής διηγήσεων από την ζωήν των θαυμαστών χριστιανών ασκητών του Δ'  αιώνος.

Το πολύτιμον αυτό έργο συνέγραψε χάριν του πατρικίου Λαύσου, ο αφοσιωμένος φίλος του Αγίου Ιωάννου Χρυσοστόμου Παλλάδιος, επίσκοπος Ελενοπόλεως της Βιθυνίας.


Δεμένο

Σχήμα:14Χ20,5
Σελίδες: 226



Π Ρ Ο Ο Ι Μ Ι Ο Ν

ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΩΝ ΟΣΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

ΠΟΥ ΠΕΡΙΕΧΟΝΤΑΙ

ΕΙΣ ΤΟ ΛΑΥΣΑΪΚΟΝ

Ευλόγησον πάτερ.

Τι περιέχει το βιβλίον αυτό

Εις το ιερώτατο αυτό Βιβλίον ιστορείται και περιγράφεται η ενάρετη άσκησις, η θαυμαστή ζωή και οι αγώνες των αγίων και οσιωτάτων Πατέρων, που αγωνίστηκαν γενναίως στις ερήμους, για να βοηθήσωμε τον ζήλον προς μίμησιν εκείνων, που θέλουν να επιτύχουν πολιτεία θεάρεστη και να βαδίσουν εκείνον τον δρόμο, που φέρει τον άνθρωπο στη βασιλεία των Ουρανών. Εδώ γράφονται ακόμη η ζωή και η πολιτεία εκείνων των αγίων Γυναικών, που έζησαν βίον ασκητικόν, με ανδρική γενναιότητα και με μεγαλοψυχία, ενάντια προς τις πονηρίες των δαιμόνων, ως υπόδειγμα και παράδειγμα για εκείνους, που θέλουν να λάβουν τον λαμπρότατον στέφανον της εγκρατείας και καθαρότητος.

Ποίος παρεκίνησε για να γραφή

Εις το θεάρεστον αυτό έργον, εις το να γράψω δηλ. το παρόν, με παρεκίνησε και επρόσταξε ο πολυμαθής και σοφώτατος, ο ευσεβέστατος από την καρδιά του, ο ειρηνικώτατος στη γνώμη και στα ήθη, ο μεταδοτικός και συμπονετικώτατος προς τους πτωχούς, από φυσική καλοκαγαθία, και από ενάρετη ζωή, ο οποίος έφθασε και ξεπέρασε στα αξιώματα εξαίρετους και ευγενείς άρχοντες. Αυτός είναι ο άριστος εκείνος και εραστής των αγαθών Λαύσος. Ο οποίος από άκρα καλοκαγαθία είχε σκοπό να παρακινήση το οκνηρό μου μυαλό, να φαντάζεται τα καλά και να συνερίζεται να φθάση στα μέτρα εκείνων των οσιωτάτων και μακαρίων Πατέρων, ώστε να γράψω τον βίον και πολιτείαν τους και να τον πέμψω προς αυτόν τον θειότατον άνδρα για κοινή ωφέλεια των Ορθοδόξων.

Για τις δεσμεύσεις με όρκο

Όμως εγώ που είμαι όπως λέμε απαίδευτος, εις τα πνευματικά τελείως αρχάριος και της πνευματικής ζωής των Αγίων Πατέρων ανάξιος, φοβήθηκα το μεγαλείο του πράγματος, και επειδή μου φάνηκε η προσταγή αδύνατη για τα μέτρα μου, εδέσμευσα κατ' αρχάς την καλή μου προαίρεση με όρκο να μην επιχειρήσω να γράψω, καθώς κάνουν πολλοί, από κενοδοξία και πονηρία σατανική και υποδουλώνουν το αυτεξούσιο με κάποιον όρκο, π.χ. να μην τρώγουν αυτό ή το άλλο, να μην πίνουν κρασί ή να μην κάμουν κανένα άλλο άτοπο πράγμα. Αλλά σ' αυτά βάνει έπειτα τα δυνατά του ο Σατανάς, ώστε, από φυσική αμέλεια, πολλοί καταπατούν τον όρκο και αμαρτάνουν διπλάσια.

Είπα, λοιπόν: Ποία η χρεία του όρκου, όταν ο Κύριος μας χάρισε νουν, σύνεσι, διάκρισι και προαίρεσι; Ο νους διακρίνει τι και πότε να φάγη και να πιή ο άνθρωπος και η διάκρισις γνωρίζει τα μέτρα του κάθε πράγματος, ώστε ποτέ να μη γίνεται αμάρτημα. Είναι, μάλιστα και η χάρις του Θεού, που φωτίζει τις καρδιές και τις καλές προαιρέσεις και διευκολύνει να διαλέγωμε το καλό, οπότε το κατορθώνομε χωρίς νόμο και φοβέρα, καθώς λέγει και ο Απόστολος· "Κατά των τοιούτων δεν είναι νόμος". Συμφέρει δηλ. καλύτερα να πίνη κανείς κρασί με διάκρισι και να ταπεινώνεται, παρά να πίνη μόνον νερό και να του φαίνεται πως κάνει μεγάλη αρετή. Δεν πρέπει κανείς ούτε το κρασί να κατηγορή, ούτε το νερό να επαινή. Από τη γνώμη προέρχεται η ωφέλεια και βλάβη, αναλόγως του πώς θα χειρισθή ο καθένας πνευματικά την κάθε υπόθεσι.

Η διάκρισις και η αγαθή προαίρεσις

Τον παληό καιρό έπιε ο πάγκαλος Ιωσήφ κρασί στην Αίγυπτο, όμως δεν τον έβλαψε εις τον νουν, δεν εσάλευε τον πύργο της σωφροσύνης του. Δεν έπιναν κρασί, αλλά σκέτο νερό οι παλαιοί εκείνοι Έλληνες, Πυθαγόρας και Διογένης, όμως, από δοξομανία, έγιναν άθεοι. Ομοίως και οι Μανιχαίοι εγκρατεύοντο από φαγητά και πιοτά και στις βλαστήμιες εναντίον του Υψίστου ήσαν ακράτητοι.

Βλέπομε ότι και ο Κύριος μετά των ιερών Μαθητών χρησιμοποιούσαν την πρέπουσα τροφή και γι' αυτό άκουσε από τους Φαρισαίους, το· "Διά τι οι μαθηταί του Ιωάννου νηστεύουν;" και πάλιν οι υποκριταί Φαρισαίοι έλεγαν στους Αποστόλους ότι "ο διδάσκαλός σας τρώγει και πίνει με τους τελώνας και αμαρτωλούς;" Αυτά τα έλεγαν οι Φαρισαίοι, για να δείξουν, ότι ο Κύριος με τους ιερούς Μαθητάς καταλύει και κατ' αυτόν τον τρόπο να κατηγορήσουν, από το φθόνο και την κακία που είχαν και όχι για να επαινέσουν τον Ιωάννη για τη Νηστεία του. Διά τούτο ονειδίζει ο Δεσπότης Χριστός τη δυστροπία τους, όταν λέγει: "Ήλθε, ο Ιωάννης με τόσην εγκράτειαν, απέχοντας από κρέας και οίνον, και έλεγαν οι κάκιστοι Φαρισαίοι ότι δαιμόνιον έχει. Ήλθε και ο Σωτήρ με την άδειαν βρώματος και πόματος, και τον κατηγορούν διά φάγον και οινοπότην". Μύριες φορές καλλίτερα ήταν στους Φαρισαίους και τους ομοίους τους να έτρωγαν και να έπιναν όσο είχαν ανάγκη και να είναι γνώμης αγαθής, παρά που ενήστευαν και ήσαν δόλιοι στην καρδιά. Λοιπόν, τα πάντα βασίζονται στη διάκρισι του ανθρώπου και η προαίρεσις έχει όλη την εξουσία, είναι δηλ. στο χέρι του είτε να τα μεταχειρισθή ο άνθρωπος για το καλό, είτε για το κακό. Συνεπώς εκείνος που φθάνει μόνος του στην ανάγκη του όρκου, καταργεί ο ίδιος την καλή προαίρεσι και την διάκρισι και γίνεται (τρόπον τινά) ζώον άλογον.

Διά τούτο, αδελφοί, κάθε καλό, που μας φωτίζει ο Κύριος να κάμωμε, να γίνεται με προαίρεσι αγαθή και μετά διακρίσεως και να μην ακούμε τον Σατανά, που συμβουλεύει να γίνη και όρκος. Δεν χρειάζεται να ομολογεί κανείς με όρκο ότι θα κάμη το δείνα καλό ή να κάνει όρκο ότι δεν θα κάμη το δείνα κακό. Διότι ύστερα ο διάβολος βάνει όλες τις πονηρίες σ' εκείνον που με όρκο θέλει να πράξη το καλό. Και αν μεν μπορέσει να φυλάξη εκείνα, για τα οποία έκαμε τον όρκο, του φαίνεται πως έκαμε το καλό κατ' ανάγκην, ένεκα του όρκου και όχι από καλή προαίρεσι. Εάν πάλι παραβή τον όρκο, αμαρτάνει (καθώς είπαμε) διπλάσια. Όλη λοιπόν η υπόθεσις σε όσα είπαμε είναι, να έχη το κύρος και την εξουσία η προαίρεσις στα καλά, με τα μέτρα της διακρίσεως. Καθώς λέγει και ο Θείος Απόστολος, "είτε τροφή και ποτό μεταχειρισθήτε, είτε εγκρατεύεσθε, πάντα κατά τάξιν να γίνωνται". Πάντα εις δόξαν Θεού ποιείτε. Η τάξις φυλάττεται, οπόταν κανείς με προαίρεσι καλή, και καρδιά καθαρή κάνει εκείνα που αρέσουν του Θεού. Τότε δοξάζεται ο Θεός, όταν τα έργα μας γίνωνται με σύνεσι και διάκρισι.

Πώς εγράφη το βιβλίον

Έτσι και εγώ ο ταπεινός, αφήνοντας κάθε λογής πρόφασι, θέλοντας να ευλαβηθώ την αρετή του ευλογημένου Λαύσου και σεβόμενος τη μεγαλοφυία, τα αξιώματα και την λαμπρότητά του, την έξωθεν και την έσωθεν, που τα έχει στολισμένα με την ευλάβεια προς τα θεία και υποχωρώντας σε τέτοιου ανδρός ευλογώτατη αίτησι, γεμάτην από ζήλο αρετής, αφήκα κάθε λογής ανάγκη λογισμού και θέλησα με όλη μου την προαίρεσι, με τις ευχές των Αγίων Πατέρων δυναμωμένος, να περιγράψω με συντομία τις πράξεις, τους αγώνες και τα γενναία κατορθώματα, όχι μονάχα ανδρών μεγάλων Ασκητών και Ερημιτών, αλλά ακόμη και γυναικών αγίων Ασκητριών. Των οποίων ασκητών και ασκητριών τα τίμια και σεβαστά πρόσωπα με αξίωσε ο πολυέλεος Κύριος, να τα ίδω με τα μάτια μου. Όσον αφορά πάλιν εκείνους που είχαν τελειώσει τη ζωή τους με μεγάλους αγώνες και άσκησι ή με ομολογία ως Μάρτυρες, τούτων όλα τα κατορθώματα άκουσα και βεβαιώθηκα από άλλους Αγίους αγωνιστάς, με ακριβέστατη εξέτασι, και αληθέστατη έρευνα. Σε πολλές πόλεις, φρούρια και χωριά και σε κάθε σπήλαιον και κελλί, στην έρημο, όπου ασκήτευαν οι Αναχωρηταί, επερπάτησα πεζός με ευσεβή λογισμόν (και καθώς προείπα) άλλα είδα και άκουσα παρών και άλλα μου τα διηγούντο αγιώτατοι και Θαυματουργοί Πατέρες.

Λοιπόν, γνήσιε φίλε του Δεσπότου Χριστού, και καλλώπισμα των Ορθοδόξων, λαμπρότατε ΛΑΥΣΕ, ιδοόυ όσα, κατά την ολίγη μου δύναμι, προσπάθησα. Εσύναξα τα πλέον εξαίρετα και θαυμαστά κατορθώματα και τους αγώνες των γενναιοτέρων και κορυφαίων Αγίων αγωνιστών, ολίγα βέβαια από τα πολλά ανδρών και γυναικών. Διηγούμαι του καθ' ενός το Γένος, την Πατρίδα και τον Τόπου όπου αγωνίστηκε, το Μοναστήρι όπου επολιτεύθη και τα πέμπω προς την εκλαμπρότητά σου, κατά τον πόθο σου.

Τι άλλο περιέχει

Περιέχει ακόμη το σύγγραμμα αυτό πολιτεία ανδρών και γυναικών θαυμαστή στην αρχήν, που στο τέλος, από κενοδοξία, έχασαν τους κόπους τους και έγιναν θύματα του δαίμονος. Αλλά εκεί που επρόκειτο να πέσουν μέσα στον φάρυγγα του νοητού δράκοντος και να απολεσθούν τελείως, πάλιν ή άπειρος ευσπλαχνία του Θεού τους έσυρε με το μακρύ σχοινί της φιλανθρωπίας του και τους έφερε στην πρώτη ασφάλεια, έστω κι αν είχαν ανεβή με την άκρα ταπείνωσι εκεί από όπου έπεσαν με την υπερηφάνεια.

Προοίμιον της Ζωής των Οσίων Πατέρων, που περιέχονται εις το ΛΑΥΣΑΪΚΟΝ 5
Αντίγραφον επιστολής που εγράφη προς Λαύσον Πραιπόσιτον παρά του επισκόπου Καππαδοκίας Ηρακλείδου 11
Περί του Αββά Ισιδώρου του Ξενοδόχου 19
Περί της Παρθένου Ποταμιαίνης
24
Περί του Διδύμου
25
Βίος της Αλεξάνδρας 27
Περί της Φιλαργύρου Παρθένου
28
Περί του Αββά Αρσασίου, και της συνοδίας του 31
Περί του Αββά Αμμούν, και της συζύγου του
33
Περί του Αββά Ωρ
37
Περί του Αββά Παμβώ
40
Περί του Αββά Πίωρ
42
Περί του Αββά Αμμωνίου, και των αδελφών του, καθώς και για τις αδελφές του
43
Περί του Αββά Βενιαμίν
45
Περί του Αββά Απολλωνίου του πραγματευτή
46
Περί των Αββάδων Παϊσίου και Ησαΐου
47
Περί του Αββά Μακαρίου του Νεωτέρου
50
Περί του Αββά Ναθαναήλ
51
Περί του Αββά Μακαρίου του Αλεξανδρέως
54
Περί του Αββά Μάρκου
70
Περί του Αββά Παύλου και της Παρθένου που έκανε ευχές επτακόσιες
71
Περί Κρονίου του Πρεσβυτέρου 72
Περί Ευλογίου, και του Λελωβημένου 73
Για την οπτασία που είδε ο μέγας Αντώνιος 80
Περί του Παύλου του Απλού 81
Περί του Αββά Πάχωνος
89
Περί του Αββά Στεφάνου
92
Περί του Ουάλη που εξέπεσε 94
Περί του Ήρωνος
96
Περί του Πτολεμαίου που εξέπεσε 98
Περί της Παρθένου που εξέπεσε 99
Περί του Αββά Ηλία
99
Περί του Αββά Δωροθέου
102
Περί της Παρθένου Πιαμούν 102
Περί του Μεγάλου Παχωμίου 104
Περί της Παρθένου που χάριν του Χριστού έκανε την Σαλή και Τρελλή 110
Από τον Βίον του Αββά Ιωάννου του εν Λυκώ 113
Περί της Ποιμενίης 120
Β'ιος του Αββά Αμμωνά, και των συν αυτώ 121
Βίος του Αββά Βη 121
Περί του Αββά Θεωνά
122
Περί του Αββά Ηλία
124
Περί του Αββά Κόπρι
125
Περί του Αββά Σοόυρου, Ησαΐου και Παύλου
129
Περί του Αββά Έλληνος
131
Περί του Αββά Απελλή
135
Περί του Αββά Ιωάννου
135
Περί του Αββά Παφνουτίου
138
Περί του Πρωτοκομήτου 140
Περί του Εμπόρου 143
Περί του Αββά Απολλωνίου, του Φιλήμονος, και άλλων που μαρτύρησαν όλοι μαζί
145
Περί του Διοσκόρου 148
Περί της Θεωρίας των Πατέρων της Νιτρίας 149
Περί του Αββά Αμμωνίου
151
Περί του Αββά Ισιδώρου
152
Περί του Ιερωτάτου Γέροντος Αμμωνά 152
Περί του Αββά Ιωάννου
153
Περί του Αββά Πιτυρίωνος
154
Περί του Αββά Ευλογίου
155
Περί του Αββά Σεραπίωνος 155
Περί του Αββά Ποσειδωνίου
156
Περί Ιερωνύμου, Παύλας, Οξυπετρίου, Πέτρου και Συμεών 158
Περί του θαυμασίου Ευαγρίου Διακόνου 159
Περί του Αββά Πίωρ
165
Περί του Αββά Μωυσέως του Λίβεως
166
Περί του Αββά Χρονίου
167
Περί των Αββάδων Ιακώβου, Παφνουτίου και Χαιρήμονος, του παραχωθέντος Αδελφού, και του αποθανόντος από δίψα 
168
Περί του Αγίου Σολομώντος 173
Περί του Αββά Δωροθέου
174
Περί του Αββά Διοκλή
174
Περί του Αββά Καπίτωνος
175
Περί εκείνου που τον περίπαιζαν 176
Περί του Οσίου Εφραίμ 177
Περί του Αββά Ιουλιανού
178
Περί του Αββά Ιννοκεντίου
180
Περί του Αββά Αδολίου
180
Περί του Αββά Αβραμίου
180
Περί του Αββά Ελπιδίου
181
Περί των Αββάδων Αινεσίου και Ευσταθίου
182
Περί του Αββά Σισινίου
183
Περί του Αββά Γαδδανά
184
Περί του Αββά Ηλία
185
Περί κάποιου Σαββατίου 185
Περί του Πρεσβυτέρου Φιλορώμου 185
Περί του Σεβηριανού και της Συζύγου του 188
Περί Ελεήμονος Μοναχού 189
Περί της Οσίας Μελάνης της Νεωτέρας 191
Περί Αλβίνας και Οππιανού 193
Περί Παμμαχίου, Μακαρίου, Κωνσταντίου και Παύλας 194
Περί Ευστοχίας, Βενερίας, Θεοδώρας, Ουσίας και Αδολίας 195
Περί Βασιανίλας, Φωτεινής, Ασέλας και Αβίτας 196
Περί της Μακαρίας Μάγνας 196
Περί της Παρθένου, που εδέχθη τον Μέγαν Αθανάσιον 198
Περί της Οσίας Ταλίδας 200
Περί της Οσίας Ταώρ 200
Περί της Θυγατρός του Ιερέως 202
Συλβάνα, Ιουβίνος 206
Περί της Οσίας Ολυμπιάδος 207
Περί της Οσίας Κανδίδας 210
Περί της Οσίας Γελασίας 211
Περί Ιουλιανής 211
Περί άλλης ευγενεστάτης Παρθένου 212
Περί Μαγνεντίου, και της Γυναικός του Συγκλητικού 215
Περί του Αδελφού που μου παρεστάθη από νεότητος έως σήμερα 216
Περί της Παρθένου που εξέπεσε, και πάλιν μετενόησε 220
Επίλογος 221




Login-iconLogin
active³ 5.3 · IPS κατασκευή E-shop · Όροι χρήσης