Χριστιανικός Ορθόδοξος Φιλανθρωπικός Σύλλογος Φίλων
Ιερού Ησυχαστηρίου Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου ο Άγιος Γρηγόριος Ο Παλαμάς
Καλάθι αγορών : 0 | 0,00

Αμαρτωλών Σωτηρία

Κωδικός: DIA-036


Έχετε 0 προϊόντα στο καλάθι
Ποσότητα:

Μοναχός Αγάπιος (Λάνδος)

Αμαρτωλών Σωτηρία

Το βιβλίο του Αγαπίου Λάνδου «Αμαρτωλών Σωτηρία» αποτελεί αφορμή για βύθισμα στην ιστορική μας αυτοσυνειδησία, στην αγωνιώδη προσπάθεια να περισωθεί η καταγωγική μας αναφορά σ’ ό,τι διέσωζε την ιδιοπροσωπία μας, τότες που ένα ολόκληρο γένος ούτε κέντρο εξουσίας είχε, ούτε δύναμη υπερασπιστική διέθετε, ούτε εθνικά όρια γνώριζε, καθώς ήταν γέννημα οικουμενικής αυτοκρατορίας και γι' αυτό υποχρεωμένο να επιβιώσει μέσα στην ιστορική δίνη, με τη δύναμη που αντλούσε από τους ταμιευτήρες της ίδιας του της ψυχής.


Γλώσσα καθομιλουμένη

Άδετο
Σχήμα: 24Χ17
Σελίδες: 558
ISBN: 9789603561439



Το βιβλίο του Αγαπίου Λάνδου «Αμαρτωλών Σωτηρία» αποτελεί αφορμή για βύθισμα στην ιστορική μας αυτοσυνειδησία, στην αγωνιώδη προσπάθεια να περισωθεί η καταγωγική μας αναφορά σ’ ό,τι διέσωζε την ιδιοπροσωπία μας, τότες που ένα ολόκληρο γένος ούτε κέντρο εξουσίας είχε, ούτε δύναμη υπερασπιστική διέθετε, ούτε εθνικά όρια γνώριζε, καθώς ήταν γέννημα οικουμενικής αυτοκρατορίας και γι' αυτό υποχρεωμένο να επιβιώσει μέσα στην ιστορική δίνη, με τη δύναμη που αντλούσε από τους ταμιευτήρες της ίδιας του της ψυχής.

Ορατό κέντρο αυτής της δύναμης, συσσωρευμένης από την πείρα αιώνων, ήταν το Οικουμενικό Πατριαρχείο, η Μεγάλη Εκκλησία, απογυμνωμένη όμως και Εκείνη από κάθε κοσμική εξουσία, καθημαγμένη από την θυσιαστική μαρτυρία πίστεως και ζωής αλλά έκδηλη γονή και φορέας του περιεχομένου της πολιτικής, κοινωνικής και ιστορικής συνείδησης, και κάθε συνεκτικού δεσμού, που χαρακτήριζε το γένος των Ρωμιών.

Εκδήλωση αυτής της ιδιότυπης σταυρικής εξουσίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου ήταν οι κατά καιρούς απόπειρες ευαγγελισμού και στήριξης των καταπονημένων ραγιάδων από τους λογάδες του Γένους.

Εκείνοι, διακινδυνεύοντας τον έσχατο κίνδυνο, διέτρεχαν όλο το μήκος και το πλάτος της υπόδουλης γης, προκειμένου να αποτρέψουν την ύπνωση, που επιφέρει ο φόβος, η ανασφάλεια και οι απειλές, ή την έκπτωση από την πίστη, που η απελπισία προσφέρει ως λύση προκειμένου να εξασφαλιστεί η επιβίωση, ή την αλλοτρίωση, που η πονηρία των χριστεπώνυμων ετεροδόξων, εκμεταλλευόμενη την άγνοια και την εκ των πραγμάτων αμάθεια, επέφερε αναμειγνύοντας την ορθόδοξη πίστη με τις εκτροπές της δυτικής αμαυρότητας.

Μέσα σ' αυτό το κλίμα, που κάθε περιγραφή είναι ανίκανη να το αποδώσει, εμφανίστηκε στο τέλος του 16ου αιώνα ο Αγάπιος μοναχός ο Λάνδος, Κρης την καταγωγή. Άνθρωπος αμφιλαφούς μορφώσεως επέλεξε από νωρίς το μοναχικό βίο του Αγίου Όρους, όπου η ασκητική πολιτεία, η μελέτη και η συγγραφή όξυναν τον ιεραποστολικό του ζήλο και τη θυσιαστική του αγάπη για τον πολύπαθο λαό του Θεού.

Περιόδευσε τη νησιωτική και ηπειρωτική Ελλάδα κηρύσσων και παραμυθούμενος. Ταξίδευσε τρεις φορές στη Βενετία για να τυπώσει τουλάχιστον δέκα βιβλία, τροφή και στήριγμα του δούλου Γένους. Η «Αμαρτωλών Σωτηρία» είναι ένα απ' αυτά.

Απλή και εύληπτη γλώσσα, πλήρες σύστημα διδασκαλίας της πίστεως, επαγωγική μέθοδος δια παραδειγμάτων, είναι στοιχεία που κοσμούν το πιο αγαπητό βιβλίο της σκληρής αυτής περιόδου.

Και είναι αλήθεια ότι συγκεκριμένες θέσεις του δεν δικαιώνονται πλήρως από την πατερική διδασκαλία και παράδοση, όπως ο υπερτονισμός του Θεού τιμωρού και των επικείμενων κολάσεω, ή ακραίες ασκητικές απόψεις που δεν υιοθέτησε η εκκλησιαστική ζωή. Επίσης, ο οξύς διαχωρισμός σώματος και ψυχής, μέχρι απαξιώσεως του σώματος και η άνευ όρων αποδοχή της πλατωνικής διδασκαλίας περί αθανασίας της ψυχής, μέχρι σημείου που να καταργείται εν τοις πράγμασι το μυστήριο της ανθρώπινης ελευθερίας, και άλλα που ίσως διακρίνει ο αυστηρός ερευνητής.

Ο λόγος του όμως παραμένει πάντα αληθινός και με πνευματική ευθυβολία συλλαβίζει εξ’ αρχής τους όρους της πίστεως και της ζωής. Γνωρίζει ο διδάχος του Γένους ότι διαχειρίζεται το έσχατο απόθεμα της αντοχής των υποδούλων, τη μόνη επιβίωσή τους, την ουσία της ψυχής τους. Σπέρνει το λόγο της σωτηρίας σε ψυχές οργωμένες από τον πόνο και τα βάσανα και ξέρει ότι θα εξανθήσει γρήγορα η πραγματική ανάσταση.

Αυτή η πραγματικότητα δεν άργησε να έρθει. Ήταν σε διάρκεια το συγκλονιστικώτερο γεγονός που η αγάπη του Χριστού δώρησε στο λαό του σε περίοδο σκοτεινής δουλείας: Οι Νεομάρτυρες! Απόδειξη ότι η διδασκαλία του Αγαπίου και των ομοίων του υπήρξε «χάρις αντί χάριτος», που μόνο η Εκκλησία χαρίζει ως παραμυθία στον κόσμο.

Γι' αυτό και η παρούσα έκδοση, με την από καρδίας φροντίδα του φίλου Ανδρέα Πορετσάνου και τη χυμώδη απόδοση στην καθομιλουμένη από ομάδα φιλότιμων επιμελητών, προσφέρει ως δώρο στον ευαίσθητο αναγνώστη ένα κείμενο που κουβαλά μαζί του το φορτίο της αγωνίας και του αποστολικού ζήλου του Αγαπίου Λάνδου· ένα κείμενο-μνημόσυνο στη μνήμη του ακάματου αποστόλου του Γένους, μιας ευγενικής μορφής, που έγινε καύσιμη ύλη για να μη σβήσει η φλόγα της εν Χριστώ ζωής ούτε στις τραγικές συνθήκες της σκλαβιάς.

Πρωτ. Θωμάς Χρυσικός
4 Αυγούστου 2009 σ.έ.
Μνήμη των αγίων επτά Παίδων των εν Εφέσω

Προλογικό Σημείωμα 17
Στην Υπερένδοξο και Αειπαρθένο Θεοτόκο και Κυρία όλης της Κτίσης 19
Σημείωμα προς τους αναγνώστες 20
ΜΕΡΟΣ Ι  
Δύο χρήσιμες νουθεσίες πριν από την αρχή του σωτήριου αυτού βιβλίου 24
Περί της θανάσιμης αμαρτίας γενικά και της ζημιάς που κάνει σε όσους αμαρτάνουν 26
Περί των μεγάλων αμαρτιών ειδικότερα 28
Περί των ελαφρών αμαρτημάτων 34
Θεραπείες και γιατρικά πολύ ωφέλιμα για όλες τις αμαρτίες γενικά 36
Περί της αντίθεης και ασεβέστατης βλασφημίας 39
Περί της αντίθεης και δαιμονικής υπερηφάνειας 48
Περί κενοδοξίας 56
Περί φιλαργυρίας 60
     Φοβερό παράδειγμα ασπλαχνίας 65
     Άλλο παράδειγμα 68
Περί της κτηνώδους πορνείας 70
Περί θυμού και οργής 85
Περί γαστριμαργίας 89
Περί φθόνου, απο τον οποίο γεννιέται και ο φθόνος 96
Περί ακηδίας, δηλαδή περί αμελείας 100
Περί αγνωμοσύνης 109
     Άλλο όμοιο 116
Περί διαφόρων θλίψεων και ότι όσοι σηκώνουν το Σταυρό εκουσίως γίνεται γι' αυτούς ελαφρύς· για όσους όμως τον σηκώνουν ακουσίως γίνεται βαρύτατος 118
Ποια είναι η αιτία που οι δίκαιοι έχουν θλίψεις σ' αυτόν τον κόσμο και οι αμαρτωλοί άνεση 127
Ότι πρέπει να επιθυμούμε τις θλίψεις για την ωφέλεια που απολαμβάνουμε χάρη σ' αυτές 131
Πρώτη παρηγοριά των θλιμμένων είναι η επίγνωση των αμαρτημάτων τους 141
Δεύτερη παρηγοριά: ότι με αυτές τις πρόσκαιρες θλίψεις λυτρώνεται ο θλιμμένος από την αιώνια κόλαση 143
Τρίτη παρηγοριά: η απόλαυση της ουράνιας μακαριότητας 145
Τέταρτη παρηγοριά: η μελέτη του Δεσποτικού Πάθους 148
Πέμπτη θεραπεία: η προσευχή 150
Μια μελέτη των θλίψεων πολύ ωφέλιμη 152
Περί της αγίας δωρεάς. Έβδομη παρηγοριά των θλιμμένων 154
Παρηγοριά για τους άπορους και τους φτωχούς 156
Παρηγοριά για εκείνους που ήταν πλούσιοι και πτώχευσαν 160
Παρηγοριά για τους αρρώστους και αδύναμους στο σώμα 162
Τελευταία παρηγοριά για τους νεκρούς τους 165
Περί αφροσύνης εκείνων που επιθυμούν πρωτεία· και ότι ο κόσμος ξεχνάει τους φίλους του και μνημονεύει με εγκώμια τους εχθρούς του 172
Περί της ματαιότητας των κοσμικών πραγμάτων και περί της καταφρόνησης του κόσμου 178
Ότι οι απολαύσεις του κόσμου είναι πικρές και πρέπει όλοι να τις μισούμε και να ποθούμε την ουράνια Βασιλεία 181
Περί των κινδύνων της ζωής μας και περί της βραχύτητάς της 184
Ότι δεν πρέπει να καυχιέται κανείς για την ευτυχία του σώματος, αλλά να στοχάζεται το τέλος του 188
Περί απάτης, ασχήμιας και ψευδούς υποσχέσεως και πονηρής ανταπόδοσης του κόσμου 193
Περί ματαιότητας και κινδύνου και βραχύτητας της τιμής του κόσμου 200
Περί του να έχεις αυτογνωσία και περί της δυστυχίας της ανθρώπινης φύσης 205
Ότι είμαστε ξένοι και πάροικοι στη ζωή και δεν πρέπει να ποθούμε τις σαρκικές απολαύσεις, επειδή είναι σαν όνειρο 211
ΜΕΡΟΣ ΙΙ  
Περί του χρέους που οφείλουμε στον ευεργέτη Θεό 219
Περί της αγάπης προς τον πλησίον 228
Περί κυβερνήσεως του σώματος και απονεκρώσεως των παθών 235
     Περί των αισθήσεων 235
     Περί προσευχής και γλώσσας 236
     Περί των ψυχικών δυνάμεων 238
Περί της προσοχής και της ανδρείας που χρειαζόμαστε σ' αυτή την επιχείρηση της αρετής 241
Περί συντριβής και κατανύξεως 249
     Πρώτη νουθεσία για τη συντριβή της καρδιάς, περί του πλήθους των αμαρτημάτων σου 252
     Δεύτερη νουθεσία. Πόσες ζημιές σου συμβαίνουν διά μέσου της αμαρτίας 253
     Τρίτη νουθεσία. Πόσο μισεί την αμαρτία ο Κύριος 255
     Τέταρτη νουθεσία. Περί των τιμωριών της κολάσεως 255
     Πέμπτη νουθεσία. Περί των ευεργεσιών του Σωτήρος μας 256
Περί εξομολογήσεως 258
     Πρώτη εντολή: "Αγαπήσεις Κύριον τον Θεόν σου" 263
     Δεύτερη εντολή: "Ου λήψη το όνομα αυτού επί ματαίω" 263
     Τρίτη εντολή: "Μνήσθητι αγιάζειν την ημέραν του Σαββάτου" 264
     Τέταρτη εντολή: "Τίμα τον πατέρα σου και την μητέρα σου" 266
     Πέμπτη εντολή: "Ου φονεύσεις" 267
     'Εκτη εντολή: "Ου μοιχεύσεις" 267
     Έβδομη εντολή: "Ου κλέψεις" 267
     Όγδοη εντολή: "Ου ψευδοομαρτυρήσεις" 268
     Ένατη και δέκατη εντολή: Περιέχονται στις έξι πρώτες εντολές και αρκούν όσα γράψαμε για εκείνες 268
Περί των τεσσάρων γυναικών που κολάστηκαν γιατί άφησαν μια αμαρτία ανεξομολόγητη 270
     Άλλο όμοιο 272
     Άλλο όμοιο 274
Περί ικανοποιήσεως, δηλαδή περί νηστείας, ελεημοσύνης και προσευχής 276
Περί προετοιμασίας για την άχραντο και ιερά Κοινωνία 284
Περί του φόβου που πρέπει να έχουμε μήπως κοινωνούμε αναξίως 289
Προσευχή πριν από την ιερά Μετάληψη 296
Άλλη προσευχή μετά την άχραντο Κοινωνία 298
Περί εκείνων που τόλμησαν να ιερουργήσουν αναξίως, κάποια θαύματα και κρίση του Παντοδύναμου Θεού 303
Περί εκείνων που κοινώνησαν αναξίως και τιμωρήθηκαν απο το Θεό στην παρούσα ζωή, για νουθεσία δική μας και παραδειγματισμό 311
Περί των εναρέτων γυναικών που κοινώνησαν αξίως 315
Μερικά θαύματα του Δεσποτικού σώματος 317
Ότι κανένας, που έχει στον κόσμο ατό ανάπαυση της σάρκας, δεν θα κληρονομήσει την ουράνια Βασιλεία, αλλά μόνο με την πάλη του σώματος και με τη μίμηση του σωτηρίου Πάθους του Κυρίου 322
Ότι πρέπει να καταφρονούμε τον πρόσκαιρο πλούτο και να θησαυρίζουμε στον ουρανό μέσω των φτωχών 330
Περί των τεσσάρων εσχάτων. Και πρώτα περί μνήμης θανάτου 341
Περί της Δευτέρας Παρουσίας του Κυρίου και περί της κοινής αναστάσεως των ανθρώπων 348
Στίχοι του Λέοντος του Σοφού εις την Δευτέραν Παρουσίαν του Κυρίου. Κατ' αλφάβητον 360
Περί της άρρητης δόξας του Παραδείσου και περί της μακαριότητας των δικαίων 363
Περί των άρρητων τιμωριών της ατελεύτητης κόλασης 375
Περί μετανοίας. Ότι την ώρα του θανάτου δεν ωφελεί καθόλου 389
ΜΕΡΟΣ ΙΙΙ  
Αγάπιος προς τους αναγνώστες 401
Όπου θέλει ο Θεός νικιέται η τάξη της φύσεως. Και όπου ενεργεί ο Θεός γίνεται δυνατό το αδύνατο 402
Κανόνας Χαιρετήσιμος εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον 405
Περί των Ιουδαίων που τυφλώθηκαν και περί εκείνου που του κόπηκαν τα χέρια και θεραπεύτηκε από τη Θεοτόκο όταν πίστεψε στο Χριστό 415
Περί εκείνης που έθρεψε με γάλα το μωρό της ενώ ήταν νεκρή και μετά από ένα χρόνο αναστήθηκε 417
Περί κάποιου Ιωάννη οπτασία ωφέλιμη 419
Περί του ναού της Θεοτόκου στο Νεώριο 421
Περί του τυφλού που τον φώτισε το νερό της Ζωδόχου Πηγής 423
Περί του σοφού βασιλέως Λέοντος 424
Περί του Θεσσαλού που αναστήθηκε από το νερό της Ζωοδόχου Πηγής 425
Περί του Αγίου Ρωμανού του Μελωδού, ο οποίος συνέθεσε τα κοντάκια όλων των αγίων 427
Περί του αγίου Γρηγορίου, αρχιεπισκόπου Νεοκαισαρείας, του θαυματουργού 428
Περί του Ιωάννη του Δαμασκηνού, του οποίου το κομμένο χέρι θεράπευσε η Πανάμωμος 430
Περί της βασίλισσας της Φραγκίας, της οποίας τα κομμένα χέρια γιάτρευσε η παντοδύναμη Δέσποινα 434
Περί εκείνης που έβγαλε τα μάτια της για να φυλάξει σωφροσύνη και παρθενία 440
Περί εκείνης που έκοψε τα χείλη της και τη μύτη για να φυλάξει την υποσχεθείσα παρθενία 444
Περί των αθώων νεανίδων στις οποίες απέστειλε από τον ουρανό στεφάνους η πανύμνητος Δέσποινα 447
Περί του μεθυσμένου μοναχού 449
Περί εκείνου που πειραζόταν από το δαίμονα της πορνείας και λυτρώθηκε χάρη στη Θεομήτορα 450
Ότι το πανσέβαστο όνομα της Αειπαρθένου Μαρίας αφανίζει και διώκει τους δαίμονες 452
Παρόμοιο 453
Περί του Νεστοριανού που αναστήθηκε 454
Περί του Ιωάννη Κουκουζέλη 456
Περί της Αγίας Λαύρας του Άθωνος και περί του ύδατος του οσίου πατρός ημών Αθανασίου 459
Περί της ιεράς μονής των Ιβήρων και της σεβασμίας εικόνος της Πορταΐτισσας 463
Περί εκείνου που αρνήθηκε το Χριστό και υπέγραψε έγγραφο 471
Άλλο παρόμοιο περί του Θεοφίλου που αρνήθηκε εγγράφως το Χριστό 474
Περί εκείνου που είδε την Παναγία να κοινωνεί τους κοπιώντες αδελφούς ουράνιο άρτο 476
Περί εκείνης που γέννησε μαύρο παιδί και μαζί με το παιδί λυτρώθηκε από τη Θεομήτορα χάρη στο νερό 479
Περί κάποιου μοναστηριού που βοήθησε παραδόξως στην έσχατη ανάγκη από τη Θεομήτορα 481
Περί Ρωμαίου που αναστήθηκε 482
Περί εκείνου που δεν μπόρεσε να μάθει γράμματα παρά μόνο το "Χαίρε Μαρία" 484
Περί του παιδιού του ειρηνικού που λυτρώθηκε από τα ποτάμια ύδατα 485
Περί του Ιουδαίου που λυτρώθηκε από τα δεσμά και πίστεψε στον Κύριο 486
Περί του παιδιού που φονεύθηκε από τον Ιουδαίο πατέρα του και αναστήθηκε και ομολόγησε την Παναγία Θεοτόκο 488
Περί του ασθενούς και του γέροντος που δυνάμωσε και απέκτησε νεανική δύναμη 490
Περί των αδελφών που φιλονίκησαν και ειρήνευσαν χάρη στην Παναγία Δέσποινα 491
Περί του πόρνου στρατιώτη, στον οποίο δώρισε ο Κύριος την άφεση, καμπτόμενος από τις ικεσίες της Μητρός του 492
Περί της ανέκφραστης ωραιότητος της Αειπαρθένου, την οποία αξιώθηκε να δει ένας κληρικός ευλαβής και ενάρετος 494
Περί του παιδιού που αναστήθηκε και φανέρωσε αυτόν που το σκότωσε 495
Περί του μικρού Ιουδαίου που κοινώνησε και δεν κάηκε από τη φωτιά της καμίνου 497
Περί της αιμομίκτριας και παιδοκτόνου, την οποία η Πάναγνος έσωσε από την κατηγορία 498
Περί εκείνου που η μητέρα του τον παρέδωσε στο δαίμονα κατά τη σύλληψή του 501
Περί εκείνου που αμφέβαλλε για την παρθενία της Θεομήτορος και λυτρώθηκε από ένα θαύμα 503
Έκσταση θαυμάσια που δείχνει ότι μια ρανίδα του Δεσποτικού αίματος υπερβαίνει όλα τα αμαρτήματα των ανθρώπων 504
Περί εκείνου που δίσταζε στο Μυστήριο της Ευχαριστίας και είδε το Χριστό εν σαρκί ως νήπιο 505
Περί εκείνου που φονεύθηκε από τους Ιουδαίους και αναστήθηκε από τη Θεομήτορα 507
Ότι η εικόνα της Θεοτόκου αφάνισε το θανατικό από τη Ρώμη και τους θεράπευσε όλους 508
Περί της θαυματουργίας που έγινε σε ζωγράφο 509
Περί κάποιας ευλαβούς της οποίας τη μορφή πήρε η Δέσποινα και την έσωσε από την κακουργία του δαίμονος 510
Περί κάποιας κοπέλας που είδε σε έκσταση το Χριστό να ιερουργεί στον Παράδεισο 511
Περί εκείνης που αξιώθηκε να δει τον Κύριο με το σώμα του τριετή όπως αυτή ζήτησε 513
Περί κάποιου αντρόγυνου, οι οποίοι φύλαξαν παρθενία διάγοντες εν συζυγία 515
Περί του αρχιληστή, ο οποίος εξαιτίας της ευλάβειάς του προς τη Θεοτόκο έτυχε συγχωρήσεως και θαυμαστής ενταφιάσεως 516
Περί κάποιου βλάσφημου τον οποίο τιμώρησε ο Κύριος σε αυτή τη ζωή με ελεεινό θάνατο του σώματος 519
Περί κάποιου βλάσφημου, τον οποίο σκότωσε η θεία δίκη 520
Περί εκείνης που αναστήθηκε από τους νεκρούς για να εξομολογηθεί την κρυμμένη αμαρτία της 521
Περί κληρικού που πόρνευσε και πνίγηκε στο ποτάμι και αναστήθηκε από τους νεκρούς 523
Περί του στρατιώτη ληστή, ο οποίος προσευχόταν καθημερινά και γι' αυτό δε φονεύθηκε από το δαίμονα 525
Περί της φτωχής χήρας, της οποίας την ψυχή πήρε η πανάμωμη Δέσποινα, ενώ στο θάνατο του πλουσίου παρουσιάστηκαν δαίμονες 526
Περί εκείνου που πληγώθηκε αοράτως για μια μικρή βλασφημία και γιατρεύτηκε από τη Θεομήτορα 528
Περί του λεπρού που γιατρεύτηκε και πήγε σε μοναστήρι 529
Περί του παιδιού που δεν κάηκε από τη φωτιά 530
Περί του τυφλού που βρήκε το φως του 530
Περί εκείνου που λυτρώθηκε από τα θαλάσσια ύδατα 531
Παρόμοιο, περί εκείνων που λυτρώθηκαν από την τρικυμία 533
Οπτασία και έκσταση θαυμάσια κάποιου ελεήμονος και ευλαβούς προς την Υπεραγία Θεοτόκο 533
Θαύμα φρικωδέστατο περί υπακοής προς τους γονείς. Και περί της ιεράς Λειτουργίας 536
Περί των δύο παιδιών που, ενώ το σπίτι τους καταστράφηκε από τον σεισμό, διαφυλάχτηκαν σώα 540
Περί εκείνου που έπεσε από το τείχος και κομματιάστηκε και χάρη στη Θεοτόκο γιατρεύτηκε 541
Περί της θαυματουργίας στο πηγάδι του Θραψανού. Και ακόμη περί κάποιων υδάτων με θαυμαστή φύση 542
Οπτασία θαυμάσια ότι ο Κύριος γίνεται ευμενής προς εμάς καμπτόμενος από τις ικεσίες της Μητρός του 546




Για πληροφορίες καλέστε:
6907364372 ή 23940 72744
twitter twitter
Login-iconLogin